W okresie średniowiecza dominowała hodowla, uprawa roli, eksploatacja lasów. Rozwój miast osiągnął większe rozmiary jedynie w niektórych obszarach Europy: we Włoszech, na południu Francji, w Niderlandach i Nadrenii. Przeważająca część ludności była ludnością wiejską. Zaludnienie w tym okresie było rozproszone i nierównomierne. Obszary Germanii oraz Północną część Europy porastały puszcze, a osadnictwo skupiało się głównie w dolinach rzek. Zanim upowszechniła się trójpolówka i przed wprowadzeniem płodozmianu, większość uprawianych pól musiała być okresowo odłogowana, aby nie ulec całkowitemu wyjałowieniu. Hodowla oraz rolnictwo były mało wydajne. Uprawiano przeważnie gleby lżejsze i mniej żyzne z uwagi na prymitywne narzędzia do orki. Aby wyżywić rodzinę, gospodarstwo musiało mieć dużą powierzchnię. Ludzie przemieszczali się często z uwagi na wyjałowione gleby i prowadzili półkoczowniczy tryb życia. Plagą były klęski nieurodzaju, głód i choroby. Europa często była nękana epidemiami. Szacuje się, że życie ludzkie trwało 30-40 lat.