Z początkiem X w. na Zachodzie, po ustaniu walk i najazdów, rozpoczął się najszybszy wzrost demograficzny i gospodarczy w epoce średniowiecza. Zaludnienie wzrosło niemalże dwukrotnie. Przyczyn takiego stanu rzeczy było kilka: wzrost demograficzny oraz zanik niewolnictwa, wzrost gospodarki towarowo pieniężnej i zanik poddaństwa. Wszystkie te czynniki były ze sobą ściśle powiązane. Aby wyżywić większą liczbę ludności, należało zaadoptować więcej terenów pod uprawę, co skutkowało zapotrzebowaniem na nowych osadników. Potrzebne były nowe narzędzia - musiało więc rozwinąć się rzemiosło. Aby znaleźć środki na sfinansowanie tych przedsięwzięć , musiały powstać nowe umiejętności i nowe zawody. Niższe ceny wyrobów metalurgicznych umożliwiło upowszechnienie się żelaznych narzędzi takich jak: kosy, pługi, brony, siekiery. Zaczęto budować młyny i wiatraki. Rozpoczęto odbudowę starych rzymskich dróg oraz wytyczano nowe. Upowszechniła się trójpolówka i nawożenie. Orkę przeprowadzano już ciężkim pługiem, a do upraw wprowadzono rośliny strączkowe. Hodowla owiec i bydła mlecznego pokrywała zapotrzebowanie ludności wiejskiej, a nawet była większa. Można było nadwyżki sprzedawać.