Osadnictwo zachowało się aż do czasów XIX w. Podział ziemi ornej oraz pastwisk, struktura upraw, zależne były od jakości gleb, klimatu, gęstości osadnictwa oraz technik uprawy, jakie wówczas stosowano. Na terenie północno-zachodniej, środkowej i południowo-wschodniej Europy dominowała trójpolówka. Lasy oraz zbiorniki wodne użytkowano wspólnie. Na terenach Europy Północnej dominowały pastwiska z uwagi na intensywną hodowlę owiec. Uprawy były niewielkie, ale bardzo intensywne. Na terenach śródziemnomorskich sytuacja miała się znacznie inaczej. W rejonie tym zajmowano się uprawą oliwek i winogron. Tereny były trudne pod uprawę, a dostępność wody często ograniczona. System dzierżawienia ziemi od feudała, który upowszechnił się od XIII w. zmienił charakter osadnictwa. Drugą przyczyną była epidemia dżumy w XIV w., która zdziesiątkowała ludność. Gospodarstwa były rozrzucone, zanikła wspólnota wiejska. Tym sposobem szybciej rozwinęła się przedsiębiorczość indywidualna. Położenie ludności wiejskiej poprawiło się. Feudałowie oddawali ziemie w dzierżawę a poddaństwo zaczęło zanikać.