Podstawą gospodarki tego okresu była uprawa ziemi. W państwie Karola Wielkiego podstawą były wielkie majątki ziemskie, należące do króla, możnowładców oraz Kościoła. Dzieliły się na dwie części: ziemie dworskie, które uprawiali niewolnicy oraz pańszczyźniani kolonowie oraz dzierżawy. Dzierżawcy posiadali też własne gospodarstwa, z których obowiązani byli do płacenia danin. Pańszczyzna upowszechniła się na skutek mniejszej liczby niewolników. Na obszarach Germanii, które podbił Karol Wielki oraz w rejonach nowego osadnictwa dominowała całkowita własność chłopska. Jednak świadczenia i obowiązek służby wojskowej stopniowo uzależniał ich ekonomicznie od możnych. Na skutek takich zależności ukształtowała się zależność feudalna, wyniku czego chłopi tracili wolność osobistą i podlegali sądownictwu feudała. Różnice pomiędzy ludźmi wolnymi a pańszczyźnianymi z czasem zaczęły się zacierać. Wielcy właściciele feudalni nie poprzestali na działalności rolniczej. Rozpoczęli także produkcję rzemieślniczą na potrzeby własne i ludności wiejskiej.