Skutkiem procesów feudalizacyjnych, na południu oraz zachodzie Europy, wykształcił się nowy typ związków międzyludzkich: własność senioralna. Był to wielki ziemski majątek, którego właścicielem był feudał. Sprawował on władzą nad ludnością, która zamieszkiwała tereny jego lenna. Na skutek tego procesu, głównie we Francji i we Włoszech doszło do zaniku samodzielnych majątków rycerskich i gospodarstw chłopskich. Głównym dochodem pana feudalnego były świadczenia płacone przez jego wszystkich poddanych. Składały się one na tzw. rentę feudalną. Grzywny, daniny oraz inne świadczenia były feudałowi należne z tytułu nadania mu lenna przez władcę,. Z tą chwilą jego dobra posiadały immunitet sądowy i ekonomiczny. Na terenach Francji własność senioralna podporządkowała sobie przeważającą część majątków rycerskich. Właściciele tychże mniejszych majątków oddawali się pod opiekę feudała, (czyli seniora), przekazując mu w zamian swój majątek. Wracał on do nich powrotem, ale obciążony świadczeniami. Jednym z takich świadczeń był obowiązek służby wojskowej na rzecz seniora.